To θέμα των αγελάδων στο Μόρνο είναι μείζων μιας και εγώ είχα μια παρόμοια εμπειρία παλιά. Φτάσαμε βράδυ και στρώσαμε χωρίς σκηνή δίπλα σε μια ποτίστρα που δεν είχαμε δει. Το παλιόπραμα ήρθε το πρωί και μ' έγλυφε!! Ευτυχώς που τους ταύρους τους έχουν μαντρωμένους!!
Πάντως σοβαρά τώρα είναι αλήθεια πως η ηρεμία του βουνού, η αίσθηση της μοναδικότητας-μοναχικότητας που απολαμβάνεις, το να ''μπεις'' Παρασκευή και να ''βγεις'' Κυριακή ζώντας το δικό σου παραμύθι είναι αυτό που λειτουργεί σαν ''φάρμακο'' για μένα και φαντάζωμαι για αρκετούς ακόμη.
Δώδεκα μήνες το χρόνο λοιπόν για μένα, με πολυυυυύ εξοπλισμό μιας και παίζει και οικογένεια κι ας με χαλάνε καμιά φορά ''εποχούμενοι'' campers, δύστροποι ντόπιοι, σκουπίδια, σκάγια και κορδέλες (όπως πολύ σωστά έχουν κράξει φίλοι στο forum).




